Geuren en kleuren op Tour & Taxis

ELIEN DECOMMER

Bron: facebookpagina Couleur Café

Vandaag trapt Couleur Café naar jaarlijkse gewoonte op de Brusselse Tour & Taxis de festivalzomer van start. Het concert fleurt vanaf vandaag tot zondag de Belgische hoofdstad op. Couleur Café biedt tijdens die drie dagen ongeveer 50 concerten aan in heel uiteenlopende muziekstijlen. Naast urban music, kan je op de festivalsite ook genieten van verschillende culinaire gerechten, allerlei dansstijlen en heel, héél veel geuren en kleuren.

28 juni, het einde van het schooljaar. In Dessel wordt dat gevierd met een hel(e)boel metaalklanken op het festival Graspop Metal Meeting, op het Brusselse terrein Tour & Taxis weerklinken er dan weer Zuiderse tonen. Couleur Café in enkele sleutelwoorden: hip hop, soul, funk, reggae, dub, elektronische muziek, Zuid-Amerikaanse klanken, wereldkeuken, sfeer, urban dance moves en cocktails, cocktails & cocktails.

Een beetje geschiedenis

Couleur Café vond voor het eerst plaats in 1990 in de Hallen van Schaerbeek, maar sinds 1994 wordt het festival gehouden op het terrein van Tour & Taxis. Het festival wordt georganiseerd door de vzw Zig Zag en reilt & zeilt dankzij de hulp van zo’n 800 vrijwilligers. In 1999 haalde het festival een record aantal bezoekers – 50 000 om precies te zijn – en was het festival voor het eerst uitverkocht. Voor de editie van dit jaar zijn alle combitickets de deur uit, net zoals de tickets voor vrijdag & zaterdag en verdwijnen de tickets voor zondag zoals roomijs voor de zon.

Dit jaar sieren artiesten zoals Faithless, Wyclef Jean, Trixie Withley, CeeLo Green, Calexico en Die Antwoord het festival zijn line up. Vorige week won het festival nog de VisitBrussels-award voor beste internationale festival van 2012. Ben je niet van Brussel en wil je de drie dagen ten volste meemaken? Niet getreurd, overnachten kan altijd op de festivalslaapplaats ‘Camping Zen’.

Feest met een boodschap

Maar Couleur Café is meer dan alleen ontspanning. Het festival wil zijn bezoekers sensibiliseren voor de verschillen tussen Noord & Zuid en doet dat via zijn ‘Solidarity Village’. In die ‘village’ informeren ngo’s & organisaties à la Oxfam, Greenpeace en de Federale Overheidsdienst (FOD) Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu de festivalgangers over zaken zoals een rechtvaardigere manier van landbouw, meer respect voor de natuur en het recht op basisonderwijs. Daarnaast stelt Couleur Café werken tentoon van nieuwe, jonge kunstenaars in het festival zijn ‘Cool Art Café’. En neem naast je oordopjes ook je dansschoenen mee naar Couleur Café: in de ‘Dance Club’ kan je namelijk dansles volgen en urban dance moves proberen onder de knie te krijgen.

Een voorsmaakje

   Couleur Café
   Tour & Taxis
   Picardstraat 3
   1000 Brussel
   Website

Pic Nic The Streets, mét multiculturatatouille-achtige hapjes

MARLOU SARIS



Natuurlijk is er de autovrije zondag, maar er is nóg een zondag dat het de auto's op de Anspachlaan rondom de Beurs moeilijk wordt gemaakt. Inderdaad: de zondag dat het picknickcomité weer een massale picknick besluit te organiseren. Volgende week is het zo ver en dus hoog tijd om te genieten van de gezellige drukte, een beetje te protesteren, maar vooral ook te smikkelen van lekkere (buitenlandse) hapjes. En dáár helpen wij jullie mee!

bron: Facebook

Want geef toe: wat is een picknick nu zonder lekkere hapjes? Stokbrood en koude macaronisalade zijn natuurlijk altijd lekker, maar aangezien we de afgelopen maanden dankzij onze culinaire rubriek geleerd hebben dat echt álle keukens iets te bieden hebben, duiken wij deze zomer iets verder in onze picknickmand.

Maar wees niet bang, deze picknickhits maak ook jij als niet-halfbloedje (ook wel: jij die de hele zomer de ergste melkbenen van het strand hebt) in een handomdraai. Om vervolgens je vingers erbij af te likken - geloof ons maar.

tzatziki - bron: Mijn Kookboek                                                             bron: Gezond Eten Magazine

	Turks brood met... Turks brood kun je zelf maken, maar net zo goed kopen bij een Turkse winkel (bijvoorbeeld in de Brabantstraat). Vervolgens kun je erop smeren wat je wilt, zoals Griekse tzatziki. Eén van mijn persoonlijke picknickfavorieten. ...tzatziki Ingrediënten: 500ml Griekse yoghurt, 1 komkommer, 1 el gedroogde dille, 1/2 citroen, olijfolie, peper, zout en - als je wil - 2 à 3 teentjes knoflook. 1. Was de komkommer en laat hem goed uitlekken. Snijd hem vervolgens in (niet te kleine) stukjes. 2. Doe de yoghurt in een kom en knijp de knoflook - mocht je die gebruiken - erboven uit. (Zonder knoflook smaakt hij ook!)   3. Voeg de dille en het sap van de citroen toe. 4. Roer de komkommer er doorheen. 5. Voeg naar smaak peper en zout toe en laat de tzatziki een paar uur opstijven in de koelkast.	Marokkaanse couscoussalade Een salade die wat mij betreft bij geen enkele picknick mag ontbreken! Hij is fris, lekker én je kunt er eindeloos mee variëren. Ingrediënten: couscous, peper, zout en wat je er verder graag in wil hebben... Denk aan kip, paprika en (cashew)noten of radijsjes, bleekselderij, tomaat en munt of erwten, paprika en feta, of ... Alles kan! 1. Kook de couscous volgens de gebruiksaanwijzing op het pak. De hoeveelheid ligt natuurlijk aan je eetlust, maar normaal is 150 gram oké voor een viertal mensen op een picknick. 2. Snijd de overige ingrediënten in kleine stukjes. 3. Roer alles door elkaar, breng het op smaak met zout en peper en laat het geheel even intrekken.

bron: Boursin  bron: London Eats

	Engelse scones Scones zijn ook multifunctioneel. Als in: ze kunnen hartig, maar net zo goed zoet zijn. Warm én koud. Ik ben zelf groot fan van de hartige scone, dus bij deze hét recept. Ingrediënten: 350gr cakemeel of zelfrijzend bakmeel, 100gr boter, zout, 1.5dl (karne)melk, 1 ei, 50gr geraspte kaas en 50gr zongedroogde tomaten. 1. Verwarm de oven voor op 190 graden. 2. Voeg de boter en zout bij het meel, en roer (of mix) tot je een kruimelige massa hebt. 3. Klop het ei los. Houd vervolgens één eetlepel apart, om de rest door de (karne)melk te roeren. 4. Schep het melkmengsel door het meel. 5. Voeg vervolgens ook de kaas en tomaten toe en schep het even goed door elkaar. 6. Kneed het deeg (op een met bloem bestrooide ondergrond) en maak er een lap van ongeveer 1 cm dik van. 7. Steek met een glas rondjes uit de lap en leg die op de bakplaat. 8. Bestrijk ze met de rest van het ei en bak ze in ±12 min. in de oven, iets onder het midden.	Zweedse kanelbullar En tot slot het toetje: kaneelbroodjes. Ingrediënten, voor het deeg: 500gr bloem, 100gr suiker, 0.5tl zout, 0.5tl kardemom, 60gr gesmolten boter, 1 pakje gist, 3dl melk. Voor de vulling: 50gr gesmolten boter, suiker en natuurlijk kaneel. 1. Maak het deeg door de ingrediënten voor het deeg (!) te mixen. Laat het vervolgens een half uurtje rijzen (met een theedoek erover in een donker hoekje). 2. Verdeel het deeg in twee stukken en rol de ene helft op een met bloem bestrooide ondergrond uit tot een plak van ongeveer 1 cm dik. 3. Bestrijk de plak met boter, kaneel en suiker (zoveel als je lekker vindt, maar gelijkmatig). 4. Rol de plak op, snijd er vervolgens dikke plakken van en leg ze op de bakplaat. Doe hetzelfde met de andere helft van het deeg. 5. Leg een theedoek over de bakplaat en laat het nog eens een half uur rijzen. Verwarm de oven alvast voor op 250 graden. 6. Bak de kanelbullar ongeveer 5 minuten in de oven.

En dan dus alles in een mandje doen, servetjes erbij en op naar de Beurs... geniet ervan! En wellicht tot volgende week?
Wij zeggen trouwens nooit 'nee' tegen nieuwe picknick-tips, dus mochten jullie nog een favoriet hebben en die willen delen. Graag! :)

   Pic Nic The Streets
   Zondag 9 juni 2013, 12:00
   Voor de Beurs, Anspachlaan
   Facebook event

Foyer: iedereen thuis in Brussel

CHARLOTTE HUYSMANS
Foto's: Foyer



Foyer is een organisatie die zich al meer dan 40 jaar bekommert om de integratie van Brusselaars met een migratieachtergrond. Dat is geen overbodige luxe: een recent onderzoek van socioloog Jan Hertogen toont aan dat maar liefst 24% van de Belgen een migratieachtergrond heeft. Ratatouille Bruxelloise sprak erover met Foyer-medewerkster Ann Trappers.

Bron: IC Foyer

“Foyer is eigenlijk een cluster van organisaties die allemaal werken aan de integratie van mensen met een migratiegeschiedenis in de Brusselse samenleving”, aldus Trappers. “Dat wil zeggen: de rechten van deze mensen verdedigen, hen helpen om actief deel te nemen aan de maatschappij en zorgen dat diensten en instellingen rekening houden met de diversiteit van de samenleving. De deelwerkingen hebben elk hun eigen specialisatie, maar maken deel uit van de grote Foyer-familie.”

Van jeugdhuis tot overkoepelende organisatie

Foyer is in 1969 als een jeugdhuis van de gemeente Molenbeek opgericht. Hieruit is de organisatie verder gegroeid en vertakt. Vandaag omvat Foyer vijf organisaties: Foyer vzw, Integratiecentrum Foyer, Vormingscentrum Foyer, Dar Al Amal en Foyer des Jeunes. Die laatste is het oorspronkelijke jeugdhuis en de enige Franstalige tak van de groep.

Vormingscentrum Foyer is een centrum voor deeltijds onderwijs. Het is gericht op jongeren van 16 tot 18 jaar die het erg moeilijk hebben op school, of weinig of nooit naar school zijn geweest en daardoor niet in het gewone onderwijs terecht kunnen. Het centrum biedt een beroepsopleiding en taallessen aan. Verder wordt er via persoonlijke ontwikkelingstrajecten gewerkt aan vaardigheden en attitudes die de leerlingen moeten helpen om opnieuw aan te sluiten bij het gewone onderwijs of om werk te vinden.

“In de loop van bijna vijfenveertig jaar heeft Foyer heel wat gerealiseerd”, vertelt Trappers ons. “We bouwden een grote expertise uit op het gebied van meertaligheid en onderwijs. Foyer ontwikkelde materialen en methoden voor het omgaan met meertaligheid in de klas en geeft advies en vorming aan scholen en initiatieven voor buitenschoolse opvang.”



Werking

Voor Foyer werken in totaal zo’n tachtig vaste medewerkers. “Daarnaast werken we ook met vrijwilligers, vooral bij bepaalde evenementen. Wie als vrijwilliger wil werken, kan zich aanmelden voor een gesprek om te zien waar hij of zij zou kunnen helpen.” Foyer heeft ook vele partners waarmee het samenwerkt op het terrein. Verder zijn er ook samenwerkingsovereenkomsten met organisaties die in dezelfde sector actief zijn, zoals het Huis van het Nederlands en bon vzw, het Brusselse onthaalbureau.

De directrice van Foyer en al haar deelwerkingen is Loredana Marchi. Zij staat al sinds 1989 aan het hoofd van de organisatie en heeft ook het vrouwenhuis Dar Al Amal opgericht. Voor haar jarenlange inzet voor de rechten en kansen van vrouwen met een migratiegeschiedenis kreeg ze in 2011 de titel van Vredesvrouw toegekend door de Vrouwenraad, Platform 1325 en het Instituut voor Gelijkheid van vrouwen en mannen.

Bruggen slaan tussen gemeenschappen

Ann Trappers werkt zelf als inhoudelijk coördinator voor Integratiecentrum Foyer. Dat is het Vlaamse Integratiecentrum voor Brussel. “Ik houd me bezig met de jaarplanning en verslaggeving naar de overheid toe. Voeling met het terrein behoud ik ook doordat ik nog één dag per week voor de Dienst Roma en Woonwagenbewoners werk.” Deze dienst probeert een brug te slaan tussen Romafamilies en Brusselse scholen. Met succes, aldus Trappers. “Dankzij het team van bemiddelaars, van wie de meesten zelf van Roma-origine zijn, heeft de dienst ervoor gezorgd dat er meer Romajongeren naar school gaan en dat er minder wordt gespijbeld.”

Ook de aparte tak van Foyer vzw heeft een eigen team van bemiddelaars. “De Dienst Interculturele Bemiddeling is actief in de domeinen welzijn en gezondheid. Ze tolken en vergemakkelijken de communicatie tussen artsen of hulpverleners en patiënten met een andere taal en cultuur.”

Nog steeds een jeugdhuis

Ontstaan uit een jeugdhuis, besteedt Foyer nog steeds veel aandacht aan jeugdwerking. Zo biedt Foyer vzw tal van culturele, educatieve en sportieve activiteiten op maat van jongeren aan. Een ander lovenswaardig initiatief van de vzw is de BIS Award. Ann Trappers: “BIS Award is een project waarbij jongeren gestimuleerd worden om hun talenten te verkennen en hun grenzen te verleggen. Een vijftiental jongeren wordt telkens geselecteerd om engagement van drie jaar aan te gaan en een individueel samengesteld takenpakket tot een goed einde te brengen.

Het takenpakket omvat telkens een uitdaging op vier domeinen: sport, studie, sociaal vrijwilligerswerk en expeditie. De deelnemende jongeren krijgen een studiebeurs (van gemiddeld zo'n 250 euro). Samen met het niveau, van brons naar goud, word ook de lat elk jaar hoger gelegd, zowel op vlak van sport en studie als op sociaal vrijwilligerswerk en expeditie.”



Al 40 jaar een voortrekkersrol

Ann Trappers ziet Foyer in de toekomst een nuttige rol blijven spelen. “Foyer zal blijven ijveren voor een samenleving waar iedereen op evenwaardige wijze aan kan deelnemen, over culturele en religieuze grenzen heen. We hebben aandacht voor nieuwe migraties en proberen die nieuwe groepen ook te bereiken. Ook Europa verdient onze aandacht: samenwerking en uitwisseling met organisaties uit andere Europese landen biedt nieuwe mogelijkheden.”

Wie graag verder wil kennis maken met Foyer, kan op de website terecht. Verder is iedereen meer dan welkom een van hun vele activiteiten. Zo opent Europees president Herman Van Rompuy op 6 juni de vernieuwde versie van het “Gewoon Vreemd Paleis”, een interactieve tentoonstelling over vooroordelen. Op 14 september is er dan weer de Jogging Leopold II in Molenbeek. Deze hardloopwedstrijd voor kinderen en volwassenen wordt elk jaar georganiseerd, en zorgt ook telkens voor heel wat randanimatie in de wijk. Tijdens de week van 14 tot 20 oktober ten slotte is er “Brussel in Dialoog”. Tijdens die week kan je aan talrijke dialoogtafels deelnemen en boeiende mensen van alle mogelijke achtergronden leren kennen.

Bloemetjes tegen homofobie

ELIEN DECOMMER
(tekst & foto's)



Viooltjes planten tegen homofobie. Dat is wat de Brit Paul Harfleet doet met zijn ‘The Pansy Project’. Hij plant bloemetjes op plaatsen waar homofobe daden hebben plaatsgevonden. Met zijn project is de artiest al de halve wereld rondgegaan. Ook andere organisaties nemen ‘The Pansy Project’ over, net zoals gisteren het Brusselse Regenbooghuis.


Oké, dit is wat Harfleet concreet doet: hij trekt naar een bepaalde stad, bezoekt daar de plekken waar homofobe misdrijven hebben plaatsgevonden, zoekt het dichtstbijzijnde stukje aarde, plant daar een viooltje – al dan niet met de toestemming van de plaatselijke autoriteiten – neemt er een foto van en plaatst die op zijn website. Dat is Harfleet zijn ‘The Pansy Project’. Heel opvallend: de afbeeldingen op de website krijgen als titel de scheldwoorden of uitdrukkingen die de homofobe daders hun slachtoffers hebben toegeroepen. Zo zijn er foto’s met als titel ‘Fucking Faggot’, ‘Fucking Lezzers’ en ‘I think he’s a queer! Shall we kill him?’. Naar aanleiding van de Internationale Dag tegen Homofobie, gisteren welteverstaan, en The Pride in Brussel, welgeteld vandaag, ging ook het Brusselse Rainbow House "de bloemetjes buitenzetten".

bron: Facebook

Stil protest

Paul Harfleet (zie foto) is acht jaar geleden met zijn project begonnen, op 31 maart 2005 om precies te zijn. Deze actie vormt zijn “stil protest” tegen homofobe misdrijven. Meestal gaat het om incidenten die de slachtoffers niet eens hebben aangegeven. Harfleet hoopt dat dankzij dit project mensen uit de taboesfeer zullen breken en dergelijke incidenten wel zullen melden. Maar het gaat niet enkel om verbaal geweld. Ook heel veel mensen krijgen te kampen met fysiek homofoob geweld. Harfleet heeft zelfs al enkele viooltjes geplant op plaatsen waar mensen uit haat werden vermoord.

Londen, New, York, Berlijn, Istanbul en nog een handjevol steden, dat zijn stuk voor stuk plaatsen waar de artiest reeds viooltjes heeft achtergelaten. “Hij doet dat in samenwerking met guerrilla gardeners. Dat zijn vrijwilligers die zonder toestemming ‘tuintjes’ aanleggen in steden of plantjes potten, om zo meer groen te scheppen in hun stad”, legt een woordvoerdster van het Rainbow House me uit. “Hij gebruikt hen eigenlijk als medium. Zij willen vooral meer natuur in de stad en proberen die ook te behouden, hij wil een boodschap meegeven en voornamelijk de foto bewaren. Het is een kunstwerk, eigenlijk.”

The Brussels Pansy Project

Trouwens, pansy mag misschien ‘viooltje’ betekenen, in het Engels staat het ook voor faggot, oftewel ‘janet’. Goed. Afspraak om 17.00 uur aan het Regenbooghuis. Op weg naar het ontmoetingscentrum passeer ik De Beurs, die ter ere van de Pride met de typische regenboogkleuren versierd is. Tussen die kleuren hangen posters van Leonardo Da Vinci, de huidige tentoonstelling die er loopt. “Da Vinci zou zich omdraaien in zijn graf, mocht ‘m dat zien”, hoor ik een voorbijganger zeggen. Wat de man waarschijnlijk niet weet is dat er geruchten de ronde doen dat de Italiaanse kunstenaar zelf homoseksuele kantjes had.

Aangekomen in het Rainbow House. De plantjes, handschoenen en schopjes staan al klaar. Gieters hoeven niet mee, want buiten regent het pijpenstelen. “Harfleet zelf is niet van de partij, die zit op een ander project in Londen. Hij heeft wel strikte richtlijnen doorgestuurd die we moeten volgen”, vertelt een andere medewerker van het ontmoetingscentrum me. De woordvoerdster van het Rainbow House voegt eraan toe dat ze net drie dagen eerder in Zuid-Afrika hadden beslist om ook op 17 mei ‘The Pansy Project’ daar uit te voeren. Iets over half zes gaat ‘The Brussels Pansy Project’ van start. Ik krijg nog een fluitje mee. “Dat is het teken van de Pride 2013, maar eigenlijk is het ook een alarmsignaal tegen homofobie. Dat laatste is eigenlijk altijd al een rode draad geweest in de Prides,” meldt nog een andere medewerker.

Bashing kaart

Kort nadien staan we op de eerste plek waar een viooltje wordt geplant. Er is namelijk een hele route uitgestippeld die de naam ‘Bashing kaart’ draagt. “En die kaart is dan nog maar een selectie.” Hoe het Brusselse Rainbow House, en ook Paul Harfleet, aan informatie geraakt over deze plaatsen? “Meestal door oproepen te doen, bijvoorbeeld via internet. En daar komt altijd veel respons op.”

Harfleet zijn richtlijnen worden goed gevolgd: het dichtstbijzijnde stukje aarde wordt gezocht, het viooltje wordt geplant, er worden foto’s genomen en er wordt uitleg gegeven aan de omstanders in het Engels. Het eerste bloemetje krijgt de naam ‘Sale Pédé’. De groep trekt verder, al moet de planter even terugkeren, want hij is zijn paraplu bij het plantje vergeten. “On va planter des fleurs, pas des parapluies, quand même.”

‘Sale Pédé’ is een titel die nog een paar keer terugkomt. Andere geplante viooltjes krijgen namen zoals ‘Faggot’ en ‘Gays Aren’t Normal’. Ook hier in Brussel gaat het om incidenten waarbij mensen niet alleen verbaal onrecht werd aangedaan. Een deelnemer van het project zegt nog: “Het is inderdaad een mooi idee. Het is alleen triestig dat het moet bestaan."

De duistere kant van culturen: vrouwenbesnijdenis in België

RENÉE DEKKER



Ruim 2.000 Belgische meisjes, waarvan circa 800 in Brussel, lopen het risico besneden te worden, aldus GAMS (Groupe pour l’Abolition de la Mutilation Sexuelle). Ieder jaar stijgt ook het aantal besneden vrouwen die bevallen in België. Hoewel vrouwenbesnijdenis in ons land verboden is, vermoedt Brussels gynaecoloog Martin Caillet dat ook in België meisjes besneden worden.

Bron: BlatantWorld

Vrouwenbesnijdenis – ook wel vrouwelijke genitale verminking (VGM) genoemd – komt voornamelijk voor in Afrika. In landen als Egypte, Soedan en Somalië is meer dan 80 procent van de vrouwen besneden. De migratie van Afrikanen naar andere delen van de wereld heeft als gevolg dat VGM ook in Europa steeds vaker voorkomt.

Primitieve operatie zonder verdoving

In tegenstelling tot besnijdenis bij mannen is vrouwenbesnijdenis zeer schadelijk voor de genotsbeleving van seksualiteit of maakt dit zelfs onmogelijk. De besnijdenis wordt vaak uitgevoerd zonder verdoving en door iemand zonder medische scholing. Als gevolg van de ingreep lopen jonge meisjes risico op infecties en bloedingen met mogelijk dodelijke afloop. Slachtoffers van VGM lijden vaak aan chronische pijnen en hebben een hoge kans op (levensbedreigende) complicaties bij de bevalling.

De redenen om vrouwen ondanks alle risico’s toch te besnijden zijn uiteenlopend: onbesneden vrouwen worden in sommige delen van Afrika gezien als oneerbaar. Besnijdenis is binnen verschillende Afrikaanse culturen deel van de rites die meisjes moeten ondergaan om als volwassen en huwbare vrouw beschouwd te worden. VGM is niet religiegebonden: het is een oud fenomeen dat in christelijke, islamitische en animistische gebieden van Afrika voorkomt.

Ruim 6.000 vrouwen in België zijn besneden

Op dit moment wonen in België naar schatting meer dan 6.000 besneden vrouwen, waarvan de meeste in hun Afrikaanse land van herkomst besneden zijn. Twee hiervan zijn Assita Kanko en Aïssatou Diallo. Brussel Nieuws maakte onlangs een korte documentaire over deze vrouwen, waarin ze vertellen over de traumatische gebeurtenis en hoe zij nu in België verder leven.

Bron: GAMS

De strijd tegen VGM

De organisatie GAMS helpt besneden vrouwen door ervoor te zorgen dat slachtoffers toegang vinden tot de juiste gezondheidszorg en rechtsbijstand. Ook zet GAMS zich in voor meisjes die nog niet besneden zijn, maar die een groot risico lopen om genitaal verminkt te worden. Door middel van sensibilisering van beroepsgroepen die veel met kinderen werken, hoopt GAMS meisjes die een hoog risico lopen op tijd te signaleren en besnijdenis te voorkomen.

Om ook het brede publiek over vrouwenbesnijdenis te informeren, organiseert GAMS op dit moment de tentoonstelling "Vrouwenbesnijdenis, mijn manier om NEE te zeggen". De fototentoonstelling in de Brusselse Sint-Gorikshallen toont portretten van Afrikaanse vrouwen, zowel in Afrika als in België, die slachtoffer werden van VGM en die zich nu met wisselend succes inzetten tegen deze culturele praktijk.

  VROUWENBESNIJDENIS, mijn manier om NEE
  te zeggen
  Sint-Gorikshallen
  1000 Brussel
  Website

Sint-Gorikshallen, Brussel weergeven op een grotere kaart

Europadag 2013: feest voor de EU-burger

EMME LAMPENS
(tekst & foto's)

De banner in de Belliardstraat, vlakbij het
Europees Parlement.

“Deze dag is de ideale gelegenheid voor EU-burgers om elkaar te ontmoeten en met elkaar in discussie te treden.” Met deze woorden opende Isabelle Durant – ondervoorzitster van het Europees Parlement – officieel de opendeurdag van de Europese instellingen in Brussel. Passende woorden van mevrouw Durant, want 2013 werd uitgeroepen tot het Europees jaar van de burger. En ook de opendeurdag stond dit jaar volledig in het teken van de burger.

Elk jaar is het op 9 mei Europadag. Tijdens deze officiële Europese feestdag herdenkt men het oprichten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, het allereerste Europese samenwerkingsverband dat werd gesloten op 9 mei 1950. Ter gelegenheid van Europadag houden de Europese instellingen in Brussel en Straatsburg elk jaar een opendeurdag aan het begin van de maand mei. Dit jaar vierde Brussel Europadag samen met het grote publiek op zaterdag 4 mei, en Ratatouille Bruxelloise was erbij!

Het jaar van de burger

Aan de hoofdingang van het Europees Parlement werden de bezoekers feestelijk onthaald. Na de openingstoespraak van Isabelle Durant en Willy Decourty – de burgemeester van Elsene – brachten de Brusselse componist Jérome Porsperger en de Italiaanse choreograaf Vicenzo Carta een prachtige hedendaagse choreografie die volledig in het teken stond van de Europese diversiteit. Het groepje dansers bestond uit mannen en vrouwen van verschillende nationaliteiten die een dans uitvoerden in outfits die verschillende lagen van de bevolking afbeelden. De ene droeg een zwierig jurkje, de andere een colbert en nog een andere een tuinbroek.

Deze dans werd uitgevoerd tussen grote kleurrijke panelen die op het plein vooraan het Europees Parlement de letters C-I-T-I-Z-E-N voorstelden en dus het woord ‘citizen’ (Engels voor ‘burger’) spelden. Op deze grote letters konden bezoekers een boodschap achterlaten. Al snel raakten de gekleurde panelen gevuld met boodschappen in allerlei talen. Sommige waren heel gewone, maar mooie boodschappen zoals ‘I love Europe’ en ‘Keep up the good work’. Andere boodschappen waren dan weer heel poëtisch zoals de boodschap ‘I want to believe’, waar Ratatouille Bruxelloise ‘And so do I’ aan toevoegde.

Links: De dans tussen de gekleurde letters van het woord CITIZEN.
Rechts: Onze boodschap op de letters.

In de Esplanade Solidarność – een laantje aan de linkerkant van de hoofdingang van het Europees Parlement – sprak Ratatouille met een Franse EU-medewerkster over de betekenis van het Europees jaar van de burger. “We gedenken zo het twintigjarig bestaan van het Verdrag van Maastricht, waarin al de rechten van de burger werden vastgelegd”, vertelde ze ons. “We willen EU-burgers meer bewust maken van welke rechten dat precies zijn. Want veel mensen kennen ze niet goed. Bovendien zijn het volgend jaar ook verkiezingen. Het Europees Parlement wordt opnieuw verkozen, en ook hierin spelen burgers een belangrijke rol. Via het jaar van de burger willen we het publiek dus ook hiervoor al aandachtiger maken.”

Leerrijk en plezierig

Tijdens de opendeurdag konden bezoekers op allerlei leuke manieren kennismaken met de Europese Unie. Het Europese Parlement zette voor de gelegenheid zijn gangen vol standjes waar je informatie kon vinden over de werking en de functies van het parlement. Ook de verschillende Europese partijen hadden er hun standje opgesteld. Aan al deze standjes kon je op een aangename manier heel wat bijleren. Naast de vele foldertjes en affiches die je er kon krijgen, kon je ook deelnemen aan allerlei quizzen of andere spelletjes.

In het themadorp, dat was opgesteld in de Esplanade Solidarność, werd deze toon voortgezet. Ook daar kon je aan de hand van allerlei spelletjes voor jong en oud bijleren – ditmaal niet enkel over het Europees Parlement, maar over de verschillende instanties van de Europese Unie in zijn geheel. Ratatouille Bruxelloise speelde er ‘Zoek de 12 verschillen tussen een leven mét en een leven zónder de EU’. Aan de hand van de verschillen tussen de twee getoonde afbeeldingen leerde je bij over hoe de EU zich inzet voor het verbeteren van het dagelijkse leven van haar burgers.

De twaalf verschillen en hun betekenis.

Ratatouille Bruxelloise trof ook enkele medewerkers van de Europese Unie die de opendeurdag met hun gezin bezochten. Beiden vonden het belangrijk dat de inspanningen van de Europese Unie bekender zouden worden bij het grote publiek. “Het jaar van de burger is dus belangrijk”, zei een Ierse EU-medewerkster, “want zonder de burgers is er geen Europese Unie.” Voor haar was de opendeurdag in Brussel slechts een eerste stap. “Dit evenement helpt de kennis over de EU te verbeteren voor Belgen en andere bewoners van Brussel, maar het is niet genoeg,” stelde ze. “In de verschillende lidstaten van de EU zouden meer bewustmakingsevenementen georganiseerd moeten worden.” Ook een Franse EU-medewerker was het hiermee eens. “Voor Belgen is dit evenement zeker nuttig, maar ik denk niet dat mensen uit de andere lidstaten hiervoor speciaal naar Brussel reizen,” stelde hij.

Toch sprak Ratatouille er onder andere met enkele Spaanse studenten die deze opendeurdag heel graag wilden bijwonen. Een van hen studeert in Brussel en nodigde zijn vrienden dit weekend uit om de opendeurdag van de Europese Unie te bezoeken. “Wij wilden graag bijleren en meer informatie krijgen over de Europese instellingen”, vertelden ze. “Europees burgerschap is fundamenteel voor ons. Zeker in het huidige economische klimaat is lidmaatschap van de Europese Unie fundamenteel. Het is de toekomst!”

Een "citizen-muur" opgesteld aan het standje met informatie over het
Europees jaar van de burger. Bezoekers konden er stemmen voor
enkele rechten die de EU zeker zou moeten verdedigen.

Merhaba: al 10 jaar een brug tussen minderheden

VALERIE RENAERS



Het is al een tijdje een hot item in de pers: homoseksualiteit. Van rellen over het homohuwelijk in Frankrijk, de goedkeuring ervan tot geweld tegen homo’s: onderwerpen rond homoseksualiteit haalden de afgelopen weken dagelijks de media. Er is echter een groep waar we niets over weten, allochtone holebi’s. Merhaba in het Brusselse zet zich in voor deze mensen. Ratatouille Bruxelloise sprak met Said Al Nasser, de voorzitter van de beweging.

bron: merhabablog.blogspot.be

In 2002 zette een groep allochtone mannen, vrouwen en transgenders Merhaba op poten, een beweging voor LGBTQI (Lesbian, Gay, Bisexual, Transgenders, Queer, Questioning of Intersex, leren we) uit het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Sub-Sahara Afrika. Hoewel er al organisaties bestaan waar LGBTQI steun kunnen zoeken en vragen kunnen stellen, was er volgens Al Nasser ook een aparte organisatie nodig voor de allochtone gemeenschap: “We vonden dat de traditionele holebibeweging nogal ‘wit’ was en dat die voornamelijk uit 20 tot 37-jarigen bestond. Daarnaast was de thematiek waarrond ze werkten de coming out, terwijl wij meer de nadruk op coming in leggen. Wij willen liever kennis maken met mensen in dezelfde situatie terwijl bij coming out het vooral gaat over hoe je het moet vertellen tegen je vrienden en familie. Bij ons ligt dat natuurlijk heel moeilijk. We willen dat de mensen zich eerst goed in hun vel voelen. Als ze zich later sterk genoeg voelen en het nodig vinden, dan kunnen ze het aan hun omgeving vertellen. Maar we gaan hun niet pushen, we vinden het belangrijk dat de keuze bij de persoon zelf ligt. Daarnaast is er het probleem van meervoudige discriminatie. Als je bijvoorbeeld als allochtone holebi een appartement zoekt, kan je geweigerd worden omdat je holebi bent en omdat je bijvoorbeeld van Marokkaanse afkomst bent. Het is dus eigenlijk een accumulatie van problemen.”

Solidariteit, ondanks je kleurtje of geaardheid

bron:www.knack.be

Zowel allochtonen als holebi’s hebben vooroordelen ten opzichte van elkaar, dat maakt het extra moeilijk voor allochtone holebi’s. “Langs de ene kant heb je racisme en langs de andere kant heb je allochtonen die vinden dat de islam en homoseksualiteit niet samen gaan. Het was dus zeer belangrijk dat we geloofwaardig waren ten opzichte van de moslimgemeenschap om te tonen dat het dus wel kan en dat er zelfs een vereniging voor bestaat. Die vooroordelen ten opzichte van elkaar komen vooral door het polariserend discours van de media. Zo komen allochtonen vaak in beeld als homohaters terwijl er ook positieve stemmen van allochtonen zijn, maar die komen weinig aan bod en krijgen meestal weinig gehoor. Zo kwam er veel reactie op een debat van een imam die een positief beeld wou schetsen. Velen vroegen zich af of hij wel representatief was voor de islam. Maar wie is er wel representatief voor de hele islam? Het is hoe dan ook belangrijk om die stem aan te horen en met respect te behandelen,” vertelt Al Nasser. Beiden groepen hebben dus vooroordelen ten opzichte van elkaar. “Dat is jammer omdat je zo de kans ontneemt om kennis te maken met holebi’s en allochtonen die het wel goed menen. Dat is dus onze niche eigenlijk, een brug te maken tussen deze twee groepen en het verhaal nuanceren. Als we als samenleving het probleem willen aanpakken dan moeten we solidair zijn met andere minderheden, of die nu anders geaard zijn of een ander kleurtje hebben. Dat is voor ons de essentie.”

'Echte mannen houden van voetbal!'

Merhaba wilt enerzijds een luisterend oor bieden en anderzijds een debat op gang brengen. Zo is er de MerhabaPhone waar je terecht kan met vragen of als je problemen hebt. Maar ze proberen ook mensen die in dezelfde situatie zitten in contact te brengen. Zo organiseren ze iedere laatste donderdag van de maand Merhabar in het Regenbooghuis op de Kolenmarkt in Brussel. Daar kunnen LGBTQI van het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Sub-Sahara Afrika terecht voor een goed gesprek, thee, koekjes en zuiderse muziek. Maar ze nemen ook geregeld deel aan debatten, stellen films voor die met het thema te maken hebben en organiseren zo nu en dan een feestje.

De beweging probeert meerdere groepen aan te spreken. Ze willen zowel holebi’s zelf als hun omgeving bereiken. “We werken rond allochtone holebi’s en hun omgeving. Naar professionelen toe geven we vormingen voor mensen die in aanraking komen met de doelgroep. Anderzijds proberen we het debat aan te vangen in deze gemeenschap maar ook in de hele samenleving. We proberen voornamelijk aan te tonen dat homofobie niet bestreden kan worden met islamofobie. We merken dat sommigen een eenzijdig beeld ophangen van moslims of Marokkanen dat ze allemaal homohaters zijn. Het is een moeilijk onderwerp maar dat wil niet zeggen dat er geen positieve stemmen zijn of stemmen die een genuanceerder beeld naar voor schuiven. Vaak wordt homofobie verengd tot een probleem van de allochtonen terwijl holebi’s ook slachtoffers van autochtonen kunnen zijn. Bij Merhaba zien we het breder dan enkel een repressieve aanpak. Wij hanteren ook een sensibiliserende aanpak. Wij proberen bijvoorbeeld de traditionele rollenverdeling, de typische man-vrouwverhouding dat er een mannetje en een vrouwtje is, te doorbreken. Ze zeggen ‘een echte man moet geïnteresseerd zijn in voetbal’ dat is niet zo! Dat is een echte heteronorm waar maar een klein deel aan beantwoordt. We moeten proberen die normen te nuanceren."

bron: www.merhaba.Be

Het probleem van de grootsteden

bron: sdgln.com

Merhaba startte meer dan tien jaar geleden in Brussel maar is intussen uitgegroeid tot een beweging voor heel Vlaanderen. Hoewel Brussel gekend staat als een homohatende stad, waar geweld tegen holebi’s vaak voorkomt, is het niet typisch voor Brussel. “In alle grootsteden is het probleem groter. Daar komt geweld tegen homo’s iets meer voor. In Brussel komt het misschien iets vaker voor maar je hebt hier een holebibuurt in het centrum van Brussel en er is dus meer interactie met de bewoners. Concrete gegevens hebben we niet. Het is een onzichtbaar probleem omdat er geen echte nauwkeurige cijfers zijn. De overheid is gelukkig aan het werken aan het sensibiliseren van de politie. Slachtoffers worden namelijk vaak niet echt aangehoord. De politie wordt gevormd om correct te noteren zodat homohaat correcte cijfers krijgt."

Hoewel het beeld van de homohatende allochtoon wellicht nog lang niet zal verdwijnen, zijn er toch steeds meer allochtonen die homohaat veroordelen. “Er zijn al veel allochtonen met een genuanceerdere visie en de kwestie wordt steeds bespreekbaarder. Zo is er bijvoorbeeld de vader van Ihsane Jarfi, de Marokkaanse homo die in Luik werd vermoord vorig jaar. Hij was leraar islam en hij heeft zijn zoon gewoon aanvaard zoals hij was en het zelfs voor hem opgenomen in de allochtone gemeenschap. Natuurlijk zijn er veel tegenvoorbeelden maar dat toont toch wel dat er een positieve evolutie is en dat de werkelijkheid genuanceerder is dan je in de media ziet."

Fashionista's in Hijab

INE D'HOE



“Moslimmeisjes gaan misschien weinig uit, maar we shoppen des te meer”, lacht de Brusselse ontwerpster Siham Bihi van ‘Creation Malouka’. Mode voor moslima’s is een groeiende markt die opvallend weinig wordt aangeboord. Toch springen steeds meer oplettende ontwerpsters op de kar van de hijab-dragende fashionista. 

Hoewel België zich niet meteen de thuisbasis van de westerse moslimamode mag noemen, ontdekte Ratatouille Bruxelloise dat wij toch niet achterblijven en dat modebewuste moslimvrouwen ook bij ons hoe langer hoe meer hun modehart kunnen ophalen.

Britse baanbrekers

Barjis Chohan - bron

Londen is de bakermat van de Europese moslimamode en heeft een belangrijke voortrekkersrol. De Londense ontwerpster Barjis Chohan was de eerste die een volledige ‘hijabi’ (benaming voor de typische bescheiden kledingstijl van moslima’s) haute-couture kledinglijn lanceerde in het Westen. Haar label ‘Barjis’ is de Europese nummer één voor bescheiden vrouwenmode. Chohan merkte dat jonge moslimvrouwen niet voor alles terecht kunnen bij de grote ketens en vaak alsnog aangewezen zijn op ‘ouderwetse’ moslimwinkels. Beide opties bieden echter weinig kwaliteitsvolle oplossingen. De Brits-Pakistaanse ontwerpster zag een gat in de markt en startte na een stage bij Vivienne Westwood haar eigen label. Kwalitatieve, bescheiden vrouwenmode werd haar handelsmerk. "Omdat er niet veel opties zijn, ben ik dit label begonnen. Ik wil moderne, stijlvolle kleding aanbieden voor moslimvrouwen die hijabs dragen.”

Toch zijn niet alle jonge moslima’s blij met de hedendaagse hoofddoek- en hijabi-mode. Er gaan met regelmaat stemmen op die waarschuwen voor moreel verval. Anderzijds zijn er steeds meer modegevoelige moslima's die de kans om - binnen de normen van hun geloof - van mode te genieten met beide handen aangrijpen. Volgens een onderzoek van Annelies Moors van het Internationaal instituut voor studie naar islam in de moderne wereld (Isim) willen hedendaagse moslima’s laten zien dat ze tegelijkertijd trouw aan hun geloof én modieus kunnen zijn. De hoofddoek wordt zo – naast een uiting van het geloof – een accessoire bij een trendy outfit.

In Engeland zien intussen ook de grote ketens in dat met de moslim-fashionista’s een heel nieuwe markt opengaat. Highstreet-kanonnen als H&M, Topshop en Primark beantwoorden de vraag met uitgebreide collecties gekleurde hoofddoeken en ook het Britse luxewarenhuis Harrods verkoopt sinds kort abaya’s (traditionele jurken).

Geen Oxford Street

Maar de Brusselse Nieuwstraat is natuurlijk Oxford Street niet. In België moeten modebewuste moslima’s meer creativiteit aan de dag leggen om hip in het straatbeeld te verschijnen. Jonge moslimvrouwen van bij ons combineren trends en de gewenste bescheiden kledingstijl met wat ze in ‘gewone’ winkels vinden.

“De verschillende manieren om de hoofddoek te wikkelen en de rijke modewereld die erachter schuilt zijn een fascinerende, ietwat meer neutrale insteek om voor even te ontsnappen aan het sterk gepolariseerde debat tussen voor- en tegenstanders”, stelt Hans Vandecandelaere in zijn boek ‘In Brussel: Een reis rond de wereld’ (lees ook ons interview met Hans Vandecandelaere). De auteur onderscheidt verschillende redenen van moslima’s om al dan niet de hijab te dragen. “Dat bekijk je best geval per geval, want het is heel persoonlijk”, merkt hij op. Toch kunnen die verschillende individuele redenen volgens hem wel worden geclusterd: overtuiging, sociale druk en mode zijn daarvan de belangrijkste. Leden van die laatste categorie “vinden het mooi, hebben er een heel gamma van in de kleerkast hangen en kunnen er twee uur mee voor de spiegel staan” vertelt hij.

Ontwerp van Siham Bihi voor 'Malouka' - bron

Hippe vogels kunnen terecht in de Brusselse Dansaertstraat, waar twee modieuze designwinkels van Marokkaanse ontwerpsters gevestigd zijn. Eén van hen is Siham Bihi van ‘Création Malouka’. De kleine vitrine van haar boetiek moet in de Dansaertstraat concurreren met zorgvuldig ontworpen etalages van grote merken als Marc Jacobs, Essentiel en Sessun. Toch gaan de zaken goed, vertelt Bihi. Dat komt omdat haar ontwerpen uniek zijn. Ze omschrijft haar merk als “één van de weinige alternatieven voor moslima’s die op zoek zijn naar kwaliteit”. “In België zijn er vier of minder”, vreest ze.

Zelf is de ontwerpster ook gesluierd en in het verleden zocht ze dikwijls naar kwalitatieve, bescheiden kledingstukken. “Wat ik in de winkelrekken zag liggen vond ik maar niks. Maar ik ben creatief en besloot zelf te gaan ontwerpen”, vertelt Bihi over het ontstaan van ‘Malouka’. Haar stijl is zichtbaar geïnspireerd door haar Maghrebijnse roots en bevat etnische aspecten. Ze gebruikt vloeiende materialen zoals wol, viscose, linnen en katoen, zachte kleuren en elegante coupes. De ruime winkel is gevuld met kledingstukken in warme aardtinten die een afwisselende stijl weerspiegelen. Aanpasbare tenues die je op verschillende manieren kan dragen blijken het handelsmerk van ‘Malouka’.

Bihi vindt net als de Londense Barjis Chohan dat de modeindustrie een grote groep potentiële consumenten in de kou laat staan. "Het Marokkaanse volk is er nochtans een van consumenten”, vertrouwt de ontwerpster van ‘Création Malouka’ ons toe. “We kopen graag en veel, meer dan mensen uit de westerse wereld. Wanneer een Marokkaanse iets vindt met een goede prijs-kwaliteitsverhouding, koopt ze het.” Ook in haar winkel merkt Bihi die manier van consumeren op: “Een Belgische vrouw koopt twee, maximum drie stuks per keer. Marokkaanse klanten kopen direct een hele outfit. Een dag later komen ze terug om het ensemble in een andere kleur te kopen.”

Vindingrijke ‘hijabista’s’

‘Hijabista’s’ pur sang kunnen dus hoe langer hoe meer hun modehart ophalen. “Er zijn natuurlijk grenzen,” geeft de Britse hijabi-ontwerpster Barjis Chohan toe, “maar binnen die grenzen kunnen wij onze persoonlijkheid verkennen en daar is niets mis mee! Van leuke kleuren en materialen heeft de wereld geen last, en ik denk ook niet dat ik mijn geloof geweld aandoe. Ik zorg gewoon voor een markt die jarenlang verwaarloosd werd.”

België lijkt weliswaar nog niet klaar voor de verovering van de lokale H&M door de hoofddoek. En hijabi-mode op elke hoek van de straat is hier zeker nog niet voor morgen. Toch krijgen westerse landen stilaan oog voor de grote, koopgrage doelgroep van moslima’s die staan te trappelen om de mode naar hun hand te zetten.

Ratatouille ontrafelt Brusselse multiculturele lappendeken

RENÉE DEKKER



Dat Brussel qua verschillende culturen die er wonen een bonte smeltkroes is, wisten we al. Dat is tenslotte ook de bestaansreden achter deze blog. Maar welke Brusselse gemeente is het meest internationaal? En welke het minste? Ratatouille ging voor jou op onderzoek uit.

Foto: Romain

Hoe internationaal is jouw gemeente?

Uit een studie van Brussel Nieuws gebaseerd op gegevens van de FOD Economie blijkt dat Sint-Gillis de meeste internationale Brusselse gemeente is. 46% van de bevolking in Sint-Gillis is niet in het bezit van de Belgische nationaliteit. Sint-Agatha-Berchem is juist de meest Belgische gemeente, 84% van de inwoners is Belg. Hieronder een overzicht van alle Brusselse gemeenten met het percentage van de bevolking dat niet de Belgische nationaliteit bezit:

1. Sint-Gillis: 46%
2. Elsene: 44%
3. Etterbeek: 42%
4. Sint-Joost: 40%
5. Brussel stad: 34%
6. Schaarbeek: 33%
7. Sint-Lambrechts-Woluwe: 32%
8. Sint-Pieters-Woluwe: 32%
9. Vorst: 31%
10. Ukkel: 29%
11. Anderlecht: 28%
12. Sint-Jans-Molenbeek: 26%
13. Koekelberg: 26%
14. Oudergem: 25%
15. Evere: 21%
16. Jette: 20%
17. Ganshoren: 18%
18. Watermaal-Bosvoorde: 18%
19. Sint-Agatha-Berchem: 16%

Bij deze cijfers moeten een paar kanttekeningen geplaatst worden. Of en hoe mensen met een dubbele nationaliteit zijn meegeteld in dit onderzoek is niet duidelijk. Dit kan ervoor zorgen dat de cijfers afwijken van de realiteit. Genaturaliseerde Belgen - mensen die oorspronkelijk een andere nationaliteit hadden maar die later de Belgische nationaliteit verwierven - zijn meegeteld als Belg in deze statistieken.

Roemenen de snelst groeiende groep nieuwkomers

Een nieuwe groep die zich op dit moment in Brussel vestigt zijn de Roemenen. Zij zijn op dit moment de snelst groeiende groep buitenlanders in Brussel. Door de toetreding van Roemenië tot de EU in 2007 is migreren naar een ander EU-land makkelijker geworden voor de Roemenen.

In bijna alle gemeentes zijn groepen Fransen, Italianen en Marokkanen te vinden. De Fransen en Italianen woonden van oudsher in de buurt van het Zuidstation, omdat ze daar met de trein aankwamen vanuit hun moederland. Inmiddels hebben zij zich over heel Brussel verspreid.

Brusselse lappendeken wordt steeds bonter

Per gemeente zijn er grote verschillen in welke groepen er wonen. Opvallend veel Japanners wonen in Oudergem. Indiërs wonen graag in Evere en Noord-Amerikanen in Elsene. Hoewel de Matonge in Elsene de meest bekende Congolese wijk van Brussel is, wonen er meer Congolezen in Anderlecht en Molenbeek.

Met andere woorden: Brussel is door de tijd heen een interessant lappendeken geworden dat steeds kleurrijker wordt. In de toekomst nog genoeg werk voor Ratatouille BXL dus om de multiculturele kant van Brussel verder te verkennen.

Openluchtportretten in Elsene

ELIEN DECOMMER
(tekst & foto's)



Minimum vijf mensen verzamelen. Samen met die mensen de buurtbewoners uit je gemeente fotograferen. Die foto’s doorsturen. Zwart-witposters van die foto’s terugkrijgen en ze vervolgens ophangen in de straten van je gemeente. Dat is wat portretproject Inside Out voorstelt. En de Brusselse gemeente Elsene werkte eraan mee.

Mocht je de afgelopen dagen rondgewandeld hebben in Elsene, dan heb je misschien wel de zwart-witposters opgemerkt die de straten rond het Flagey-gebouw sieren. Dat is Inside Out XL, een project georganiseerd door de Waalse fotografen Paula Bouffioux en Jeep Novak.

Wereldwijd

Inside Out is een internationaal project dat in 2011 gelanceerd werd door de Franse artiest JR. De Franse fotograaf laat mensen portretfoto’s opsturen naar hem om er vervolgens gigantische posters van te maken en die terug te sturen, zonder dat hij weet waar ze zullen worden opgehangen. Inside Out-posters kan je onder meer aantreffen in de Verenigde Staten, Pakistan, Afghanistan, Tunesië, Thailand, Venezuela, Frankrijk, Ethiopië, Haïti en dus ook hartje Brussel.

“Inside Out XL werd mogelijk gemaakt dankzij de gemeente Elsene”, legt fotografe Paula Bouffioux me uit. Zij, Jeep Novak, de vzw Zumba en de leerlingen van de middelbare school Edmond Peeters zijn de drijvende krachten achter het artistieke idee. Maar met Inside Out XL zijn Bouffioux en Novak niet aan hun eerste project toe dat verschillende gemeenschappen samenbrengt. Vorig jaar hebben beiden een dergelijk project op poten gezet in Charleroi en twee jaar geleden hebben ze een film gerealiseerd over de Brusselse gemeente Schaarbeek. “We hebben daar stuk voor stuk goede reacties op gekregen en dus wilden we nog zoiets doen.”

“Via onder andere de gemeente zelf en de bibliotheek Sans Souci konden we jeugdverenigingen en bejaardentehuizen contacteren om mee te doen met Inside Out XL”, gaat Bouffioux verder. In principe zouden er 240 posters omhoog moeten hangen in Elsene, maar wegens vandalisme zijn er al een aantal gesneuveld.

Tevreden buurtbewoners

Dankzij een plannetje met daarop alle plekken waar er zich posters bevinden, kan je zelf de openluchttentoonstelling bezichtigen. Met dat plannetje op zak, volg ik de route. Terwijl ik onderweg enkele foto’s neem, krijg ik een ‘thumbs up’ van een man die me op zijn plooifiets voorbijgaat. Wat verder spreekt een buurtbewoner me aan, wijst naar mijn camera en zegt: “C’est un bon travail ce que vous faites là !” De man is een Elsenaar en is heel enthousiast over de posters. Hij raadt me al glimlachend aan - waarbij enkele ontbrekende tanden in zijn lach tevoorschijn komen - via een bepaalde straat verder te gaan en zegt me “dat ik wel zal zien waarom ik net die straat in moet gaan.”

Wat ik zag ga ik niet verklappen, maar Inside Out XL vormt inderdaad een fijn en goed gekaderd project. Je ontdekt tal van leuke verrassingen, plannetje bij de hand of niet. Ik zet mijn weg verder, trek nog wat foto’s en kom de man met plooifiets weer tegen. “Volhouden, hè!”, roept hij me nog na.
Voor meer info over Inside Out Xl en evenementen rond het project (zoals nocturnes en begeleide rondleidingen), kan je terecht op deze website.

 Inside Out XL
 Wijkhuis Malibran
 Damstraat 10
  1050 Brussel
  Website

Aubergine Actuelle: "Happy Holi!"

RENÉE DEKKER



Brussels Mandir? Waar is Ratatouille BXL nu weer aanbeland? In de enige hindoeïstische tempel van Brussel dus. “Holi is het festival der kleuren”, aldus een tempelbezoekster. En het werd inderdaad letterlijk een zeer kleurrijke avond.

Het verlaten bedrijventerrein aan de Rue Colonel Bourg in Evere doet niet vermoeden dat er een hindoeïstische tempel ligt. Maar niets blijkt minder waar. Ratatouille negeert eenrichtingsverkeer- en “verboden toegang – privéterrein”-bordjes en stapt van een grijze wereld vol glas en staal een wereld vol kleur en gezelligheid binnen. “Happy Holi!” is het eerste wat we horen als we de Brussels Mandir binnenstappen. We omhelzen de onbekende, maar vriendelijke vrouw die ons zo vrolijk begroette. Nadat we onze schoenen in het schoenenrek gedeponeerd hebben, kunnen we op onderzoek uit in de bonte tempel.

Festival der kleuren

Voor wie Holi niet kent: Holi houdt in dat hindoes het begin van de lente vieren. Traditioneel wordt er gebeden voor een goede oogst en wordt de hindoeïstische mythe van Prahlada herdacht. Prahlada was een devote Vishnu-aanbidder. Door zijn geloof in Vishnu kon hij ontsnappen aan de demone Holika, die verbrandde in een groot vuur. Vandaar dat er met Holi in India nog altijd grote vuren worden gestookt. “Holi is het festival der kleuren”, zegt een van de vrijwilligsters. Deze bijnaam dankt Holi aan een ander ritueel: tijdens het feest wordt er gegooid met gekleurd poeder. Iedereen die tijdens Holi in India op straat komt wordt ingesmeerd met dit poeder, door bekenden en vreemden.

"Iedere omhelzing gaat gepaard met een flinke hand kleurpoeder die bij de ander in het gezicht gesmeerd wordt "

Om 18 uur - de eigenlijke begintijd van de Holiviering - is iedereen in de Brussels Mandir duidelijk nog druk bezig met de voorbereiding: er wordt geroerd in grote pannen, de geluidsinstallatie wordt nog eens getest met swingende muziek (dat belooft alvast veel goeds!) en lekkernijen en milk-tea worden neergezet voor de vroege gasten. Ook het altaar is nog niet af: de beelden van de goden Shiva, Parvati, Krishna, Ganesh en Hanuman moeten nog worden neergezet. Alle aanwezigen steken hun handen uit de mouwen en ook Ratatouille wordt gevraagd om een handje mee te helpen: “kijk eens of de goden nu allemaal precies rechtstaan?”. Als laatste wordt ook het gekleurde poeder klaargezet…

En dan gaat het kleurenfeest van start! Het is steeds drukker geworden in de tempel. Hindoes van overal uit België en zelfs van daarbuiten zijn afgezakt naar de Brussels Mandir en zijn blij elkaar weer te zien. Elke omhelzing gaat gepaard met een flinke hand gekleurd poeder die bij de ander in het gezicht gesmeerd wordt. Ook Ratatouille - duidelijk de vreemde eend in de bijt – ontspringt de dans niet en zit binnen de kortste keren onder de verfpoeder. De vele kinderen in de tempel vinden de verf natuurlijk geweldig en tekenen smilies en andere figuurtjes bij elkaar in het gezicht.

Gezellige gebeden

Als iedereen helemaal onder de verf zit, begint de dienst. Een paar vrouwelijke vrijwilligers van de tempel beginnen te zingen en te dansen. Later wordt er ook gebeden. Opvallend is dat het tijdens de gebeden niet stil  wordt en dat iedereen gewoon verder blijft praten met zijn buurman. Ook de kinderen blijven gewoon rondspringen door de tempel. Na een tijdje wordt er een kaarsje aangestoken en wordt dit op een dienblad gezet. Een van de vrijwilligsters loopt met dit blad door de hele tempel en iedereen houdt zijn handen even boven de kaars. Daarna wrijft iedereen over zijn gezicht om te doen alsof ze zich wassen.

De dienst wordt afgesloten met vrolijke dansjes, opgevoerd door de kinderen en jongeren. Swingende muziek vult de hele tempel en iedereen klapt mee. Als laatste worden de vrijwilligers bedankt en start het Holifeestmaal: een vegetarische maaltijd. Iedereen neemt plaats op de vloer en smullen maar!


Holi is nu helaas voorbij, maar als je ook eens de pracht en praal van de tempel wil bekijken of er de sfeer wil opsnuiven: elke zondag zijn er diensten tussen 11 en 14 uur. Ook zijn er dit jaar nog twaalf andere hindoeïstische feestdagen die in de Mandir gevierd zullen worden (zie de website van Brussels Mandir voor de data). En als je alvast eens je verfkunsten wilt oefenen voor Holi volgend jaar: Cultuurcentrum Grimbergen organiseert op 20 april een trendy versie van Holi: Holi Festival of Colors, hippe DJ’s en gekleurd poeder inclusief, op de Geboortebomenweide in Grimbergen.

Indian Cultural Centre Brussels Mandir
Rue Colonel Bourg
1140 Evere (Brussel)
Tel: +32/ 0484 031 142, +32/ 0476 700 242
Email: iccbrussels@gmail.com

ICC Brussels Mandir weergeven op een grotere kaart

Foto's & video's: Renée Dekker. © ICC Brussels Mandir, tenzij anders vermeld.